Kimi zaman bir köpek yavrusu olurum, gizli gizli gezerim sokakları…
Sonunda bir çöplükte aç uyurum…
Kimi zaman karaca…
Ya da Yedi Göller’in ceylanı…
Ayaklarımı kırdılar…
Vurdular sabaha karşı…
*
Güneş doğarken kumruydum…
Çatıda yalnız…
Bedenime yapıştı, uçamadım…
Islandı kanatlarım…
*
Anne kedi olurum…
Ah bebeklerim…
*
Kimi zaman son ağaçta sincap…
Kimi zaman arka bahçede kirpi…
Kimi zaman kaplumbağayım…
Kimi zaman tavşandım…
Her orman yangınında yandım…
*
O şarkıyı çok severim:
“Balıkların puluyum
Denizlerin kumuyum…”
Yine dün gece denizin dibini kazıdı trol gemileri, siz uyurken…
Bir ağda çırpındım…
Yunustum…
*
Talancının makineleri yaklaştığında bugünlerde, dere olurum…
Vah yurdum…
*
Sorgun Ormanı’nda çam…
Altın arayıcılarının kıydığı, Madra Dağı’nda meşe ağacı…
Burdur Gölü’nde saz…
Seyfe Gölü’nün suyunu kestiklerinde…
Dudakladım çatladı…
*
“İnsan” olurum arada bir…
Yüreğim merhametsiz, gözüm aç, ellerim kanlı…
Ağlayarak uyurum…
Yastığım Çiçek Dağı…
Bekir Çoşkun
Cumhuriyet